سکوت گویا | اردیبهشت ۱۳۹۲

سخنان بزرگان

http://s4.picofile.com/file/7770896448/cooltext1039784012.png

برچسب‌ها: ارزش ها, دگرگونی, سخنان بزرگان

+ نوشته شده در دوشنبه سی ام اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 15:50 توسط حسین کنگانی |

عشق ساده

نـــــوش جــــان

برچسب‌ها: عشق, تصوير

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 7:58 توسط حسین کنگانی |

بادبانم باش

http://s4.picofile.com/file/7763599351/cooltext1032369710.png

برچسب‌ها: قایق, بادبان, دریا, من وتو

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 21:44 توسط حسین کنگانی |

حلول ماه رجب مباركباد

http://s4.picofile.com/file/7760569244/cooltext1029107721.png

http://s4.picofile.com/file/7760534294/1_Rajab02.jpg

http://s4.picofile.com/file/7760572896/cooltext1029114887.png

http://s4.picofile.com/file/7760575478/cooltext1029115825.png

برچسب‌ها: تبريك ماه رجب, عكس, شعر

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 18:25 توسط حسین کنگانی |

با عشق ممکن است تمام محال ها

برچسب‌ها: عکس, شعر, با عشق ممکن است تمام محال ها

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 11:45 توسط حسین کنگانی |

آفتاب مهرباني

برچسب‌ها: عكس, شعر, قيصر امين پور

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 11:5 توسط حسین کنگانی |

« کمربند سلطنت، نشان نوکری برای سرزمینم است، نادرها بسیار آمده اند و باز خواهند آمد اما ایران و ایرانی باید همیشه در بزرگی و سروری باشد. این آرزوی همه عمرم بوده است. هنگامی که برخاستم از ایران ویرانه ای ساخته بودند و از مردم کشورم بردگانی زبون، سپاه من نشان بزرگی و رشادت ایرانیان در طول تاریخ بوده است. سپاهی که تنها به دنبال حفظ کشور و امنیت آن است. لحظه پیروزی برای من از آن جهت شیرین است که پیران، زنان و کودکان کشورم را در آرامش و شادان ببینم. برای اراضی کشورم هیچ وقت گفتگو نمی کنم بلکه آن را با قدرت فرزندان کشورم به دست می آورم».

برچسب‌ها: سخنان بزرگان, سخنانی از نادر شاه افشار

+ نوشته شده در جمعه بیستم اردیبهشت ۱۳۹۲ ساعت 14:1 توسط حسین کنگانی |

وصیت نامه لویی پاستور

http://s4.picofile.com/file/7757542903/cooltext1026461302.png

در هر حرفه و شغلی که هستید نه اجازه دهید که به بدبینی های بی حاصل آلوده شوید و نه بگذارید که بعضی لحظات تاسف بار که برای هر ملتی پیش می آید شما را به یاس و نا امیدی بکشاند.

در آرامش حاکم بر آزمایشگاه ها و کتابخانه هایتان زندگی کنید.

نخست از خود بپرسید: “من برای یادگیری خود چه کرده ام؟”
سپس همچنان که پیش تر می روید بپرسید: “من برای کشورم چه کرده ام؟”
و این پرسش را آنقدر ادامه دهید تا به این احساس شادی بخش و هیجان انگیز برسید که: “شاید سهم کوچکی در پیشرفت و اعتلای بشریت داشته اید.”

اما صرفه نظر از هر پاداشی که زندگی به تلاش هایمان بدهد یا ندهد، آنگاه که لحظه مرگ فرا می رسد هر کدام از ما باید این حق را داشته باشیم که با صدای بلند بگوییم:
«من آنچه در توان داشته ام انجام داده ام»