حضرت
خدیجه (س) سه سال قبل از هجرت بیمار شد. پیغمبر (ص) به عیادت وی رفت و
فرمود: ای خدیجه، اما علمت ان الله قد زوجنی معک فی الجنه: آیا می دانی که
خداوند تو را دربهشت نیز همسرم ساخته است!؟
آنگاه از خدیجه دل جویی و تفقد کرد؛ او را وعده بهشت داد ودرجات عالی بهشت را به شکرانه خدمات او توصیف فرمود.
چون بیماری خدیجه شدت یافت، عرض کرد: یا رسول الله! چند وصیت دارم: من در حق تو کوتاهی کردم، مرا عفو کن.
پیامبر
(ص) فرمود: هرگز از تو تقصیری ندیدم و نهایت تلاش خود را به کار بردی. در
خانه ام بسیار خسته شدی و اموالت را درراه خدا مصرف کردی.
عرض کرد:
یا رسول الله! وصیت دوم من این است که مواظب این دختر باشید؛ و به فاطمه
زهرا (س) اشاره کرد. چون او بعد ازمن یتیم و غریب خواهد شد. پس مبادا کسی
از زنان قریش به اوآزار برساند. مبادا کسی به صورتش سیلی بزند. مبادا کسی
بر اوفریاد بکشد. مبادا کسی با او برخورد غیر ملایم و زننده ای داشته باشد.
اما
وصیت سوم را شرم می کنم برایت بگویم. آن را به فاطمه عرض می کنم تا او
برایت بازگو کند. سپس فاطمه را فراخواند و به وی فرمود: نور چشمم! به پدرت
رسول الله بگو: مادرم می گوید: من از قبر در هراسم؛ از تو می خواهم مرا
درلباسی که هنگام نزول وحی به تن داشتی، کفن کنی.
پس فاطمه زهرا (س)
از اتاق بیرون آمد و مطلب را به پیامبر (ص) عرض کرد. پیامبر اکرم (ص) آن
پیراهن را برای خدیجه فرستاد و او بسیار خوشحال شد. هنگام وفات حضرت خدیجه،
پیامبراکرم (ص) غسل و کفن وی را به عهده گرفت.
ناگهان جبرئیل
درحالی که کفن از بهشت همراه داشت، نازل شد و عرض کرد: یا رسول الله،
خداوند به تو سلام می رساند و می فرماید: ایشان اموالش را در راه ما صرف
کرد و ما سزاوارتریم که کفنش را به عهده بگیریم.
باشگاه خبرنگاران جوان
