میلاد امام رضا (ع ) ـ شعر از وحید قاسمی
گلدسته هايِ مرقدتان پايه هايِ عرش فانوس هايِ ساحل بي انتهايِ عرش
بر ساحت ضريح تو انس وملك دخيل آيينه كاري حرمت كار جبرئيل
زوار خاكي حرمت كبريايي اند سرگرم كاروكسب شريف گدايي اند
هرلحظه فطرس آمده پابوسيِ شما طفلي هميشه مانده پَرش زيردست وپا
لاهوتيان مقلد احكام عشق تان مِي خوارگان دائميِ جام عشق تان
اي قبله ي نياز سماواتيان رضا پير مغانِ دير خراباتيان رضا
صدها ستاره مست شراب نگاه تان بال فرشته هايِ سما فرش راه تان
پيغمبران ز محضرتان فيض مي برند بهر كبوتران حرم دانه مي خرند
روح الامين به لطف شما دل سپرده است او با كبوتران حرم دانه خورده است
امشب دخيل پنجره فولاد مي شوم در بيستون عشق تو فرهاد مي شوم
اي نورلايزال، بگو با دلم سخن شد بقعه ي مطهرتان كوه طور من
شيرين دهن، حديث تو طعم عسل دهد زيبا سخن،كلام تو عطر غزل دهد
آقا نگاهتان به گِلم روح داده است تاثير چشم هايِ شما فوق العاده است
من كافر نگاه اهورايي توام مجذوب طرز خنده ي زهرايي توام
دربين پيروان تو ملحدترين منم زنديقيِ رسيده به مرز يقين منم
تا بت پرست كعبه ي خال شما شدم زاهدترين خليفه ي ملك خدا شدم
از زير قبه ي تو به معراج مي روم ديوانه وار در پي حلاج مي روم
قرآن مقام شامخ تان را ستوده است گنجينه ي حقايق خود را گشوده است
با گوشه چشمِ فاطميِ خود چها كني! سنگ سياه قلبِ مرا ،كهربا كني
من از پل صراط جزا پرت مي شوم دستم اگر كه روز قيامت رها كني
آقا چه مي شود كه مرا در صف حساب از لابه لاي آن همه آدم سوا كني
آقا چه مي شود كه شوم مَحرم و شما من را براي ديدن زهرا صدا كني
آقا سعادت دو جهان قسمتم شود يكبار اگر براي غلامت دعا كني
