سکوت گویا

پـــــــــیـــــمـــبـــر کز خلایق برترین بود بدانستی که حــــــج آخـــــرین بود

چو در خاک غــــــــــدیــــــــــــــر خم رسیدند بکردند صبر تا مردم رسیدند

تمام حاجیان را جمع کردند ســـخــــــن های فـصـیـحـش ســمــع کردند

سپس دست عــــــــلــــــی بالای سر کرد وصیت کرد و گفتارش اثر کرد

که هر کس را که من مولای اویم ز بعد خود عــــــــــلــــــی مولاش گویم

که هرکس دست من بالای اوهـست ز بعد من عــــلــی مولای اوهست

وصــــــــی باشد برایم هم برادر ولــــی بهر شما مــــــــــولا و رهــــــبـــر

ز گــفــتــار نـــبــی طـــاعـــت نــمــودنـــد تمام حاضران بـــیــعـت نمـودند

چــــــو پـــیـــغـــمــبــر برفت از دار دنیا دل مــــــــــولا شکست از کار دنیا

ولی انداخت رسم بــــــی وفــــــایــــی میان امــــت و مــــولا جـــدایی !

ضـــمـــان و بـــیــعت خود را شکستند ز قــــدرت دست او کامل ببستند

خـــــــــــــــلافــــت را ز دست او ستاندند شتر در خانه ای دیگر نشاندند

ز دست او حـــــکــــومـــت را گـــرفـتـنـد همه زین مــــاجـــرا اندر شگفتند

علی کز علم و حکمت هیبتی داشت خلافت کی به نزدش قیمتی داشت

خـــــــلافت را به نزدش قیمتی نیست به قدر لنگه کفش کهنه ای نیست

تمام همّ و غمّش بهر دیــــــــن بود که دستورات قــــــــرآن کی چنین بود

سکوتش بهر حفظ دین اســــــــــــــلام که تا شاید بماند شـیـعـــه را نام

چنانکه خــــــــــاری اندر چشم او بود و یا یک اسـتـخـوانـی در گـــلـــو بود

سکوت ازشیرغران بس عجیب است چرا؟ چون بین یارانش غریب است

بگفــتا صبر کردم بهر دیـــنـــم که پـیـغـمـبـر (ص) بــــفـــرمـــودی چنینم